Mentale gezondheid is een bijzonder onderwerp. Er rust nog altijd een groot taboe op. Niet per se het soort klus dat je gedachteloos met open armen ontvangt.

Althans, voor de meeste mensen. Voor ons voelde het juist als iets waar we ja op móésten zeggen.

Pitch

Wie weet waar we met Videobrouwers kantoor houden in Leeuwarden, weet ook dat we het pand delen met GH+O, een strategisch communicatiebureau. En wie een kantoor deelt, deelt ook de koffieautomaat. Soms gaat het over koetjes en kalfjes, soms over werk. En heel soms ontstaan daar gesprekken die blijven hangen.

Zo hoorden we dat GH+O in de race was voor 113 Zelfmoordpreventie. Geen kleine pitch dus. Niet zomaar een taboe-onderwerp, maar misschien wel de moeder der taboes. Ik wist niet hoe snel ik moest zeggen dat wij wilden helpen.

Het idee

Het idee van GH+O (Wiesje, Jan-Willem en Kevin) was sterk en helder: we spreken niet de suïcidale mensen zelf aan, maar hun omgeving. De mensen die dichtbij staan. Met andere woorden, hoe zorg je ervoor dat iemand die ene moeilijke vraag durft te stellen?

Dat kan juist op momenten waarop je aandacht niet volledig bij elkaar hoeft te komen. Tijdens het autorijden. Terwijl je iemands haar vlecht. In die alledaagse momenten waarin stilte ruimte krijgt.

Omdat GH+O nog midden in de pitch zat, maar toch iets wilde laten zien, ontstond het idee om één scène te maken. De autosituatie. Niet als eindproduct, maar als gevoel. Een eerste indruk van wat deze aanpak zou kunnen zijn.

De eerste test

Marco en ik vonden een acteur, stapten in de auto en monteerden de camera aan het raam. Het gekozen kader was bewust. De vragensteller bleef onherkenbaar. Dat zorgde voor anonimiteit. Het kon letterlijk iedereen zijn.

We reden een rondje, lieten de acteur de vraag een paar keer stellen en stonden een uur later weer thuis. Het voelde goed. Het klopte.

Ondertussen had Wiesje een stem gevonden, Kevin werkte aan de vormgeving en een paar dagen later kwam alles samen. Dit moest het worden.

Groen licht. En meer effort.

GH+O ging pitchen. Het wachten begon.

Ze waren door.

Maar.

Of we onszelf ook even wilden presenteren. Want Videobrouwers was nog niet bekend bij de opdrachtgever. En er was ook nog een ander productiehuis in beeld.

Wij wilden dit. En we konden dit.

Dus ging de effort omhoog.

Pitchdeck gemaakt.

Wachten.

Toen kwam het verlossende telefoontje. We mochten het doen.

Het spannende: nu zaten we wel dicht op de deadline.

De vraag: kunnen jullie dit vanaf nu tot over drie weken produceren, van nul naar tv?

Productie

Let’s go.

In Vera Allertz vonden we onze perfecte sidekick. We haalden het netwerknet op en verzamelden alle mensen die nodig waren om dit goed te doen. Een fijne regisseur in Jeroen Houben. Een ijzersterke fotograaf in Bram Schelling. Een flexibele crew die razendsnel aanvoelde wat er moest gebeuren.

Anderhalve week later stonden we op draaidag één. Spannend. Grote crew. Oplegger. Verplaatsen door Amsterdam. Een lange draaidag. En honderden keren dezelfde vraag:

“…of je dood wilt?”

lees verder onder de foto’s

Resultaat

Een week later lag er een edit. Een paar dagen daarna was alles klaar. Online. Op televisie. En het resultaat mag er zijn.

Ik zal je besparen wat er allemaal niet goed ging. Dat hoort erbij. Wat blijft, is trots. Trots dat we met een betrokken team iets hebben mogen maken dat ertoe doet. En dat we als Videobrouwers soms gewoon ja zeggen. Juist als het spannend is.